Begin december werd ik gebeld door een van mijn klanten. Of ik voor zijn broer even een persberichtje kon schrijven, want ze hadden een leuke promotiestunt verzonnen. Het werd een interessante casus over de kracht van woorden.

Laat ik eerst dit verhaal in de context plaatsen: ik run een klein tekstbureau, de klant heeft zes kapsalons en zijn broer een tabakszaak. De twee MKB-ers zijn middelgrote jongens, regionaal wereldberoemd.

De broers hadden bedacht om een acteur in te huren die lege Staatsloten zogenaamd zou komen instralen. Maak er maar een Rus van of zo. Als derde verkooppunt van Nederland heeft de ondernemer wat stunts betreft een reputatie hoog te houden. Ieder jaar verzint hij wel iets om extra op te vallen.

Met deze beperkte informatie ging ik aan de slag. Hoe kon ik deze vroege 1 aprilgrap zo aankleden, dat het geloofwaardig werd? Google bood gelukkig hulp. Na een korte zoektocht naar Russische namen, besloot ik dat Igor de meest geschikte voornaam was. Voor de achternaam koos ik Gawinski, ga-win-ski, een knipoog naar het onderwerp. Toeval nummer 1: er bleken later ook allerlei echte Gawinskis op het web te vinden.

Meneer werd in mijn verhaal een Witrus (Belarus). Met de kaart van het land voor mijn neus, koos ik de grensstad Brest uit als zijn geboorteplaats. Tot zover de verifieerbare feiten. Ik besloot het concept even te laten rusten en de volgende dag verder te gaan. Die avond zag ik op TV een oproep voor het programma De nieuwe Uri Geller van SBS6. Precies wat ik nodig had! Het werd in het persbericht de broodnodige link met de actualiteit. Toeval nummer 2.

En zo deed de ondernemer het volgende bericht de deur uit naar alle regionale en een paar landelijke media: Een Belarus komt op 11 december loten en verkoopmachines instralen, dan wint een koper de megajackpot en wint Igor het TV-programma.

Toeval nummer 3: er gebeurde in de week voor het instralen weinig bijzonders in de regio. Dus verscheen in iedere krant wel ergens een berichtje. Dankzij Google kon ik zien waar ons nieuws online verscheen. Zoekresultaten toonden plaatsing op regiomedia, gemeentewebsites en zelfs bij spirituele collega’s (Char startpagina). Een regionaal dagblad linkte Gawinski via een spotprent zelfs aan een burgemeester-in-opspraak. Die vrijdag verschenen drie regionale cameraploegen op de stoep van de winkel.

Nu was de acteur aan de beurt. Zijn overdadige imitatie van een Russische mentalist was hilarisch en briljant. Plichtmatig maakten de journalisten hun items af. Ze waren bij de neus genomen. De lotenkopers maalden er niet om, de Oudejaarsloten verkochten in veelvoud. Het journaal van RTVN-H onthulde de clou pas in de ondertiteling. Toeval nummer 4: de redactie van Pauw en Witteman zag het item en stopte dit fragment nog diezelfde avond in de Zapservice. Landelijke roem met een persbericht van 177 woorden!

Mijn tips voor een goed persbericht in geval van een grap (1 april?) zijn dan ook: beantwoord alle vragen zoals wie/wat/waar en wanneer/waarom/hoe, zorg dat feiten verifieerbaar zijn en leg een link met de actualiteit. Je moet natuurlijk ook een ijzersterk pers- en relatie-mailbestand hebt. En benut de online kanalen! Creëer een buzz en iedereen gaat hem ‘vanzelf’ oppikken. Want toeval bestaat soms gewoon.

Marjon Borsboom

COPYkleiner

Is het een nieuw verschijnsel? Of valt het me nu pas op? Zeker is in ieder geval dat steeds meer mensen moeite hebben met het juist toepassen van het bijwoord te. Van Dale stelt: te bw van graad een overmaat aanduidend: te laat, te groot.

De kop van dit stuk had moeten luiden “Het wordt me allemaal te veel”. Met spatie. Waarom doen veel journalisten en reclamemakers dit fout?

Het lastige is dat woorden als teveel en bijvoorbeeld tekort ook bestaan. Alleen zijn dat zelfstandige naamwoorden. Woorden dus met een bijbehorend lidwoord, in dit geval het. Gaan we ter illustratie weer even naar de Van Dale: het tekort (o, -en), hoeveelheid (geld) die ontbreekt.

Wanneer is het teveel en wanneer juist te veel? De truc is om te checken of je het er voor kunt denken. Een andere methode is checken of je veel door weinig kunt vervangen. Als dat zo is, dan moet er een spatie. Of raadpleeg anders een online woordenboek. Zelf ben ik groot fan van www.mijnwoordenboek.nl, waar je nog veel meer handige tools vindt. Zoals een vertaler en een synoniemenmodule.

Taal verandert. Maar taal verloedert ook. Zo is het tenenkrommende ‘hun hebben’ inmiddels dusdanig ingeburgerd dat het bijna acceptabel is. Wat momenteel oprukt in mijn irritatie-top10 is het verkeerd vervoegen van werkwoorden in de tweede of derde persoon enkelvoud.

Vorige week nog, in een advertentie van verfgigant Flexa over kleurstalen: ‘en je besteld ze gewoon online’. Zullen we daar bestelt van maken? Het is immers gewoon stam+t. Zegt deze simpele basisregel iemand nog iets? Onze dochter van negen noemt het ik-vorm+t. Overigens las zij over de fout heen.

Nu kunnen we gaan klagen over het niveau van het onderwijs, maar naar mijn idee is hier meer sprake van verwarring. Jarenlang is er bij iedereen gehamerd op de d en dt, is er geoefend met Struikelblokken (bestaan die nog?) en kregen we ezelsbruggetjes om te helpen bij het vervoegen. Ik hoor de copywriter van Flexa’s reclamebureau als het ware hardop denken: bestellen, verleden tijd = bestelde, dus het wordt besteld. Toch?

Ja, voor het voltooid deelwoord klopt dat inderdaad. Het is hij heeft besteld en niet hij heeft bestelt. Typisch een gevalletje van de verkeerde ezelsbrug op het verkeerde moment. Hoe moet het dan wel? Simpel: vervang het twijfelwoord eens door een ander werkwoord. Van bijvoorbeeld krijgen, lopen, nemen zal niemand het in zijn hoofd halen om dit in combinatie met jij/hij te vervoegen tot: krijgd, loopd, neemd.

En dan nog even over die voltooide tijd. Wees vooral alert wanneer het voltooid deelwoord van het gebruikte werkwoord niet met ge begint. Daar ontstaat vaak de meeste twijfel. Want bij regelmatig vervoegde werkwoorden plaats bijna iedereen als vanzelf de d of t goed. Gekamd, gewerkt, geopend, gevist, allemaal gesneden koek. Maar we hebben iets besteld, verteld, bewerkt of verwerkt.

Eigenlijk vind ik dat we ook moeten stoppen met het hebben over de dt als uitgang. Alleen de uitgangen d of t bestaan. En bij werkwoorden waarvan de stam eindigt op een d ontstaat dan de combinatie dt, bijvoorbeeld bij hij wordt. Dus de titel van deze blog zou eigenlijk moeten luiden: hoe het nu echt zit met die d of t! Maar had ik dan uw aandacht gevangen?

Marjon Borsboom werkt freelance als copywriter en redacteur.

website COPYkleiner

‘Het kan verkeren’ is een oude wijsheid die ook vandaag de dag nog prima dienstdoet. Het is zeker van toepassing op het bestaan van COPYkleiner. Na maanden van ploeteren en intensief netwerken begint er plots van alles los te komen. Heel veel klanten weten ineens de weg naar mijn kleine tekstbureau te vinden. Het geheim? Vooral jezelf zijn!

Toen ik in september 2006 officieel begon, wist ik nog weinig van ondernemen. Behalve dan wat ik van huis uit heb meegekregen. Mijn vader had namelijk jarenlang een eigen slagerij. Gelukkig kan ik vrij goed op mijn gevoel varen. Ook vond ik al snel een mentor (Eric Wanrooij) en een leuk netwerk (Jong MKB IJmond). Verder heeft goede vriend Rolf me af en toe een flinke schop onder de kont gegeven om me door te laten zetten.

En nu rol ik dus ineens van de ene opdracht in de andere. Ik heb een aantal vaste klanten, ben sinds kort correspondent voor een huis-aan-huis-blad, krijg opdrachten via een samenwerkingsverband met een webdesigner et cetera. Allemaal vinden ze me een gek, maar prettig gestoord mens. Want als ik iets heb geleerd in de afgelopen drie jaar, dan is het dat ik gewoon mezelf moet blijven.

Het is een valkuil voor veel ondernemende vrouwen. Omdat zij belanden in een meestal door mannen gedomineerd wereldje, hebben ze de drang om zich extra te bewijzen en zich te profileren als een keiharde tante. Natuurlijk moet je zakelijk en commercieel durven zijn. Maar vlak alsjeblieft je vrouw zijn en je persoonlijkheid niet uit. Mijn ervaring leert dat het vaak de doorslaggevende factor is. Ik heb zelfs letterlijk een keer gehad dat iemand mij uitkoos "omdat ik alleen maar wil werken met leuke mensen, en jij lijkt me een leuk mens". Lokatie: een chique netwerkborrel. Ondergetekende: zwaar underdressed en lichtelijk opgelaten. Situatie: een man scant mijn visitekaartje op mijn (overigens flinke) borst en zegt "Jou moet ik hebben!" Snap je wat ik bedoel? Had ik er in een mantelpakje gestaan met een killerblik, dan had hij me misschien niet eens aangesproken.

Hetzelfde geldt voor je taalgebruik. Ga je enorm interessant staan doen en veel vaktermen gebruiken, dan val je juist niet op. Ben je echter eerlijk en geef je toe dat je niets van het onderwerp afweet, maar vanzelfsprekend bereid bent je er in te verdiepen, dan kan dat in je voordeel werken. Eerlijk en oprecht, hartelijk en openhartig, dat zijn mijn lemma’s. Doe er je voordeel mee.

Wil je meer weten over mijn werkwijze? Graag help ik starters op weg. Wil je ervaringen uitwisselen met andere vrouwelijke ondernemers en managers? Kom dan op maandag 29 september 2008 naar de Women Only netwerkavond van de ABN AMRO in Blinckers te Bakkum aan Zee. Opgeven kan via dé bank in Castricum of Heemskerk.

website COPYkleiner

Gewoon strijden doet niemand meer tegenwoordig. Nee, er worden battles uitgevochten. Gisteravond was het de beurt aan de leden van twee ondernemersnetwerken. Ze bestreden elkaar op culinair gebied in restaurant The Lodge van SnowPlanet in Velsen-Zuid. De jonge honden van Jong MKB IJmond vermengden zich met de ervaren rotten van FED IJmond en gingen als blauw en oranje team voor de mooiste en lekkerste maaltijd.

De uitslag viel te voorspellen. SnowPlanet koos voor een risicoloos gelijkspel, een zwaktebod. Belangrijke regionale ondernemers moet je namelijk te vriend houden. Maar het ging natuurlijk helemaal niet om het wedstrijdelement. Het ging om netwerken anno 2008. Samen gerechten bereiden is inderdaad een boeiende manier om elkaar te leren kennen. Wie neemt er bijvoorbeeld meteen de leiding? Wie toont zich creatief? Wie vindt zijn glaasje wijn belangrijker? Wie houdt het bij zijn vaste clubje en wie stapt er werkelijk op een onbekende af?

Of de insteek om starters met ervaren ondernemers in contact te brengen helemaal slaagde, weet ik niet. Daarvoor hadden we het eigenlijk te druk. Pas aan tafel ontstonden hier en daar interessante geprekken. Zo toonde Sybrand oprecht belangstelling voor mijn vrijwel 100% digitale werkwijze. Misschien heb ik zijn interesse voor internet gewekt, iets wat zijn vrouw nog niet lukte. Met Reginald sprak ik vooral over de ontstaansgeschiedenis van onze ondernemingen. Ik vind het grappig hoeveel overeenkomsten er telkens in zulke verhalen zitten. Uit pure noodzaak of uit onvrede onstaan de mooiste zakelijke initiatieven. En bij de meeste ondernemers zijn de elementen eigenwijsheid, passie en ‘het beter weten’ altijd ruimschoots vertegenwoordigd.

Hoe dan ook, als eenpitter vind ik dit soort bijeenkomsten zeer nuttig. Socialiseren met allerlei collega’s voor één avond vormt een welkome afwisseling in mijn eenzame bestaan achter het beeldscherm. En je weet maar nooit wat je er aan overhoudt. In ieder geval een lekkere maaltijd.

Marjon Borsboom is freelance copywriter en redacteur. Voor meer informatie:

website COPYkleiner

Zeker weten, het zit in me. Ik zou best wekelijks een column willen schrijven in één van onze regionale huis-aan-huisbladen. Sinds kort knal ik daarom af en toe wat meningen en observaties op de website van Nieuwsblad de Kennemer. Eén ervan wil ik graag met u delen:

Beverwijk, 20 maart 2008

GEACHTE MEVROUW BISON

Weet u al wanneer u gaat stoppen met uw wekelijkse, scherpzinnige en altijd rake observaties? Want ik sta namelijk te trappelen om het van u over te nemen. De juiste initialen heb ik al.

Laat ik me eerst even voorstellen: mijn naam is Marjon Borsboom, geboren Hendriks. Net als u ben ik geen echte Wijker, maar inmiddels aardig geworteld. De Gemeente Beverwijk heeft mij zelfs als visitekaartje aangesteld. Sinds 2003 ben ik namelijk buitengewoon ambtenaar. Vanmiddag nog zal ik twee huwelijken sluiten in de Raadszaal. Het toeval wil dat ik woon in het huis dat aan een eerdere trouwambtenaar toebehoorde. Om precies te zijn aan mevrouw De Hen en haar man. Hun dochter is raadslid voor de PvdA. Misschien kent u hen wel.

Geef toe, uw interesse is gewekt. U wilt meer van me weten. Goed dan. Ik ben bijna 43 jaar, getrouwd en moeder van twee kinderen. Sinds september 2006 heb ik een eigen tekstbureau. Het staat u vrij om ernaar te googlen. Hoewel het redelijk gaat met de zaken, zoek ik altijd naar alternatieven om mijn creatieve ei kwijt te kunnen. Zeker nu Pasen nadert.

Soms schrijf ik columns op mijn eigen weblog. ObserVeertjes, lichte en luchtige observaties over het leven van alledag. Maar ook zwaardere stukken vol levensvragen. En ik kan prachtige verhalen vertellen over onze wereldreis van 25 maanden. Verder mag ik graag dichten. Ik heb zelfs een keer meegedaan aan de competitie voor stadsdichter, met een vernietigend rijmsel over de Broekpoldertunnel aan de Laan der Nederlanden.

Mijn hobby’s zijn koken, fotograferen, reizen en lezen. Ik ben open, brutaal, eigenwijs en creatief. Behulpzaam, bemoeizuchtig, betweterig, maar bijzonder bescheiden (ahum).

Zoek dus niet verder naar een opvolger, ik ben er helemaal klaar voor. Begrijp me niet verkeerd, ik wens u een lang leven toe. Denk er rustig over na en bel me gerust als u vragen heeft.

Met dank voor uw aandacht,

de nieuwe MB

Het leven van een freelancer gaat niet over rozen. De werkstroom is niet constant, het is meer een golfbeweging. Het is hollen of stilstaan. En nu is het even stilstaan.

Wat doe je in zo’n geval? Ik begin altijd met opruimen. Ik zorg er binnen een dag voor dat mijn bureau ontdaan is van alle overbodige rotzooi. En neem mezelf tevergeefs voor om het zo te houden. Toch levert die systematische sessie altijd iets op. Een opgeruimd hoofd bijvoorbeeld. Of een bewaard knipsel waar je "nog iets mee wilde doen". Daar heb ik nú dus tijd voor. Het eerste vislijntje staat uit.

Dan ga ik de boekhouding doen. Ik check of er nog nota’s openstaan en archiveer braaf bonnen en facturen. Als je dat iedere maand een beetje bijhoudt, valt het allemaal best mee. Een bijkomend voordeel is dat je als het ware door je eigen netwerk bladert. "Oh ja, die zal ik ook weer eens benaderen." Het tweede lijntje staat uit.

Hierna is de computer aan de beurt. Mailboxen opschonen, website actualiseren, veel filen en deleten, scannen en googlen. Ook nu kom ik weer namen van relaties tegen die ik nodig eens moet mailen. Daar gaan lijntje nummer drie en vier. Heb ik nog steeds tijd over, dan verdiep ik me in de vakliteratuur. Misschien vind ik daar nog iets. Ja! En dat is vijf…

In het ergste geval komen er nu van vijf kanten verzoeken op me af. Maar een week later zwijgen telefoon en mailbox in alle kleuren. Ik check de vislijnen nogmaals. Staan ze strak? Is de dobber niet gezonken of het aas opgegeten? Laat ik maar weer eens gaan bloggen. Dan heb ik iets te doen en laat ik tegelijkertijd zien wat ik kan.

Nou, lieve lezers, grijp uw kans. COPYkleiner is per direct beschikbaar. Tot aan de voorjaarsvakantie van 25 t/m 29 februari dan. Daarna wacht een grote klus van een week. Week 11 en 12 in maart zien er voorlopig ook maagdelijk uit. Wie heeft of weet een creatieve opdracht voor me?

Ben je beginnend ondernemer? Dan wijs ik je op de COPY-KIT, COPYkleiner’s speciale startersKIT. Geen standaard pakket, maar maatwerk voor een vaste lage prijs. Je krijgt 20 uur van mijn tijd voor 1000 euro. Of het nu gaat om conceptontwikkeling of tekstredactie, coaching of advies, netwerken, brainstormen of promotiewerk, samen kijken we wat je nodig hebt. En gunstige betalingscondities zijn bespreekbaar. Geloof in de kracht van woorden, want woorden brengen zaken in beweging.

Kijk hier voor meer informatie

Wat is liefde?

Ik ben gek op de liefde. Ik ben een emotioneel en gepassioneerd mens. Ik huil zakdoeken vol bij All You Need en programma´s over trouwen. Als bijzondere bijbaan mag ik huwelijken sluiten, en dat doe ik met heel veel passie en plezier. Verder ben ik verliefd op mijn werk als tekstschrijver. Voor zover je kunt houden van woorden, dan doe ik dat vol overtuiging.

Je zou zeggen dat ik door dit alles een expert ben op het gebied van de liefde. Niets is minder waar. Ik kan je weliswaar veel vertellen over het onderwerp, maar ik ben er eigenlijk niet zo goed in. Echte liefde is voor veel mensen: houden van, ondanks alles. ‘Unconditional love’, zoals dat in het Engels zo mooi heet. Het gekke is dat ik dit vaak wel verlang van hen die mij liefhebben, maar dat ik lang niet altijd bereid ben om deze op dezelfde manier te beantwoorden. Als rasechte ram en egoïst is mijn liefde namelijk ‘conditional’. Ik toon het in mijn tijd, op mijn voorwaarden, in mijn tempo en op mijn manier.

Een voorbeeld: vandaag kreeg ik rond 12 uur te horen dat ik een column over De Liefde mocht schrijven. Enthousiast vertel ik dit aan mijn echtgenoot, die dankzij ploegendiensten soms overdag thuis is. Nu is hij geen overdreven romanticus, maar hij smeedde toch snel een plannetje. Met de kinderen nog op school en de verwarming in de slaapkamer op tien trachtte hij me te verleiden tot een lichamelijke lunch. “Je moet toch schrijven over de liefde, zullen we inspiratie opdoen?” En ik zei keihard nee. De vraag overviel me, mijn hoofd stond er totaal niet naar en ik doe het liever ’s avonds. Allemaal smoesjes. Het verzoek voldeed gewoon niet aan mijn voorwaarden. Ik vond andere zaken belangrijker.

Nu is seks natuurlijk niet hetzelfde als liefde. In de online Van Dale staat: handelingen en gevoelens die te maken hebben met lichamelijke opwinding en vrijen; geslachtelijke omgang, geslachtsverkeer. Bij dat laatste heb ik als slagersdochter overigens altijd heel andere voorstellingen. Laten we ons daarom richten op de eerste omschrijving. Het zijn niet de gevoelens die bij mij in zo’n geval ontbreken, ik houd namelijk veel van mijn man. Ik had gewoon geen zin in de handelingen, omdat mijn ratio de lichamelijke opwinding overschaduwde. Dat is allemaal blabla in tegenspraak met de eerste alinea, waarin ik nog beweerde een gevoelsmens te zijn. Dat ben ik ook. Maar niet altijd, meestal ben ik aan het denken en plannen. Best vermoeiend, maar het is niet anders.

Het grote voordeel van 40 plusser zijn, is dat ik nu eindelijk weet dat ik zo in elkaar steek. En ik durf het wat vaker hardop toe te geven. Iemand in mijn directe omgeving dient er rekening mee te houden dat ik ga voor kwali-tijd en niet voor kwantiteit. Ik schenk mensen liever minder vaak aandacht met liefde, dan regelmatig als verplicht nummer. Zo, dat is eruit. Ik ben (soms) een ijskoningin. Je zult maar van me houden.

Marjon Borsboom is freelance tekstschrijver en redacteur en is daarnaast werkzaam als Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand voor de gemeente Beverwijk. Kijk voor meer informatie op COPYkleiner.

Sociaal getint netwerken terwijl je fitnesst, op het schoolplein staat of bij de kapper zit, moet je niet onderschatten. Maar het echte zakelijke netwerken doe je natuurlijk op bijeenkomsten die daarvoor speciaal georganiseerd zijn. Zoals gisteren op ‘Badpakken en Businesscards’ van Jong MKB IJmond. Ondanks het matige weer werd het uiteindelijk zelfs tropisch gezellig aan het IJmuider strand.

Rond twee uur ‘s middags verzamelden de deelnemers zich in Beach Inn, een knotsgek strandpaviljoen met de flair van een Bloemingdale en de nuchterheid van de IJmuiderslag. Omdat ik al een paar keer eerder bij evenementen van de gezelligste startersclub ben geweest, voelde ik me minder verloren. Ik zat al snel geanimeerd te kletsen. Ook had ik me net als altijd goed voorbereid. De websites van alle deelnemers had ik bekeken en doorgelezen. Op mijn gedachtenlijstje stond een aantal kandidaten voor wie ik vermoedelijk als copywriter of redacteur iets zou kunnen betekenen.

De eerste activiteit was een korte cursus zakelijk netwerken, gegeven door uitgever Rob Wieleman van Kennemer Business. Op een ontspannen manier wist hij ons groentjes handigheden bij te brengen over hoe jezelf soepel te bewegen en presenteren op een zakelijke bijeenkomst. "Kom voorbereid, werk doelgericht en onthoud (persoonlijke) details". Maar ook : "zorg voor smetteloze en foutloze visitekaartjes, berg ontvangen exemplaren systematisch op en noteer eventuele afspraken en beloftes achterop". Tijdens kleine rollenspellen demonstreerde Rob bijvoorbeeld hoe je op een niet storende manier inbreekt bij een gesprek aan een statafel. Met de juiste lichaamstaal en formulering kom je een heel eind. We hebben erg gelachen.

Daarna gingen we aan de slag op het strand. Onder dreigende wolken hield een aantal sportieve begeleiders ons warm en bezig met vliegeren en golf. Mijn conclusie is dat het leren besturen van een ‘powerkite’ je doet inzien dat subtiele details het resultaat drastisch kunnen veranderen. Ruk je te hard aan één van de touwen, dan valt je vlieger op de grond. Toon je geen respect voor de kracht van de natuur, dan lig je zelf op je gat. Het ploeteren met golfclub en bal in het mulle zand werkte in eerste instantie op de lachspieren, maar dwong al snel respect af voor bepaalde natuurtalenten. Wat mij betreft had dit evenement daarom Leerzaam Lachen mogen heten.

Gelukkig hoefden we niet langer in de inmiddels wat frissere buitenlucht te blijven. Er stond een buffet vol lekkers voor ons klaar. Zeer ontspannen en voldaan hebben we de resterende tijd volgekletst. Zakelijk en sociaal gingen daarbij hand in hand. Als bijzonder toetje mochten we zelfs onverwacht meedoen met de wekelijkse salsalessen van Beach Inn. De Caraïbische klanken maakten wel meer dan alleen de heupen los.

Een drankje en een hapje, statafels en verbroedering dankzij gezamenlijke lol. Het zijn dé ingrediënten voor een succesvolle bijeenkomst. Het resultaat? Ik mag vrijblijvend een offerte uitbrengen, iemand gaat mij aanbevelen bij zijn opdrachtgever en mijn marketingconcept voor een bevriende relatie viel in de smaak. Wordt vervolgd!

COPYkleiner

Gisteren kwam ik bij de sportschool Dennis de aannemer weer tegen. Of ik nog even duidelijk wilde maken dat hij geen 100 maar 80 uur per week werkt. En dat hij zijn werk ondanks het aantal uren wél heel erg leuk vindt. Want ObserVeertje 3 zou een negatieve indruk bij u hebben kunnen achterlaten. Bij deze.

Na het sporten neem ik altijd een warme douche, maar dat is niet wat ik met mijn titel bedoel. Het gaat hier om het fenomeen klantenservice. Het is of het programma Kassa of Kieskeurig dat daarvoor altijd de koude of warme douche uitdeelt. De koude douche van deze week gaat wat mij betreft naar de Hema. Twee weken geleden kocht ik er 2 hemdjes voor 11 euro, die vorige week in de aanbieding bleken voor 7,50 euro. Met kassabon toog deze Hollandse kniert naar de afdeling klantenservice. Of ik het verschil terug kon claimen? ‘Heeft u de hemdjes mee?’ Nee, die heb ik al gedragen. Na een telefoontje kreeg ik te horen dat ze niets voor me konden doen, want de goederen waren gebruikt. Maar ik wilde helemaal niet ruilen, ik wilde alleen reclameren. Slim en sluw kocht ik vervolgens twee hemdjes voor 7,50 in een foute maat en ging die ter ruiling aanbieden met de oude bon van 11 euro. Een truc, maar wel volledig conform de regels van ruilen. Ik retourneerde immers twee ongedragen items met een legitieme kassabon. Nu moest er een cheffin aan te pas komen. De servicedame had inmiddels vlekken in haar nek en de wachtrij werd alsmaar langer. De cheffin kwam tot de conclusie dat ik meteen al het verschil 4,50 terug had moeten krijgen. En dat ik nu, al was het een truc, inderdaad mijn geld volledig terug behoorde te krijgen. Daarna liep de dame snel weer weg, ze had het kennelijk druk. Miepje Servicebalie wilde me ondertussen 4,50 gaan geven. Nee, nu krijg ik 11 euro van je. De computerkassa sputterde tegen en de lege blik van de medewerkster beloofde niet veel goeds. ‘Waar is uw bon van 7,50?’ Die heeft er toch helemaal niets mee te maken? De meneer achter mij begon zich ermee te bemoeien. ‘Geef die mevrouw nou maar 11 euro terug, het is goed zo.’ Hardop mopperend en toegevend dat ze er helemaal niets meer van begreep kreeg ik 11 euro toegeworpen. Ze zou aan het einde van de dag wel kijken hoe ze het in haar kassa moest oplossen. Precies, zo hoort het, maak niet van jouw probleem het probleem van de klant. Later hoorde ik van een vriendin dat zij toevallig Hema-dames op de werkvloer over het voorval had horen praten. Zij wist toen nog niet dat ik die bewuste lastige klant was. In het afgeluisterde gesprek kreeg ik gelukkig gelijk en was de conclusie dat ik anders benaderd had moeten worden. Het leek uiteindelijk wel een soap en ik had het bloedheet toen ik buiten stond. Alsof ik te warm gedoucht had…

De échte warme douche gaat echter naar mijn favoriete DA drogist. Zaterdag kwam ik met een papieren zak naar de balie. Alles wat in die zak paste kon je kopen met 20% korting. Toen ik thuis de bon nog eens goed bekeek, zag ik dat de korting niet was verrekend. Hup, terug naar de winkel maar weer. Na een korte uitleg – ik kon me nog herinneren dat de baas ondertussen met een nieuwe winkeldame over een gemaakte fout met het PINapparaat stond te praten – kreeg ik direct mijn geld terug. Zonder morren, ik had gewoon gelijk. In één vloeiende beweging kreeg ik vervolgens een DA paraplu aangereikt. ‘Alsjeblieft, ik heb nog iets voor je.’ Ik was aangenaam verrast. Zo kan het dus ook.

Voor klantvriendelijke teksten: online tekstbureau COPYkleiner